شعرهای دوران جوانی

 
سپندارمذگان را جاودانه کنيم
نویسنده : سیامک - ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱۱/۳٠
 

در ایران باستان از بیست قرن پیش از میلاد،

 روزی موسوم به روز عشق بوده است.

 این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقاً

مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 3 روز

پس از والنتاین فرنگی!

 این روز «سپندار مذگان» یا «اسفندار مذگان»

 نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن این

 روز به عنوان روز عشق به این صورت بوده

 است که در ایران باستان هر ماه را سی روز

حساب می‌کردند و علاوه بر اینکه ماه‌ها

اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک

 نام داشتند. بعنوان مثال روز اول

 «روز اهورا مزدا»، روز دوم،

«روز بهمن (سلامت، اندیشه)» که نخستین

 صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت

یعنی «بهترین راستی و پاکی» که باز از

صفات خداوند است، روز چهارم شهریور

یعنی «شاهی و فرمانروایی آرمانی»

که خاص خداوند است و روز پنجم

 «سپندار مذ» بوده است.

سپندار مذ لقب ملی زمین است.

 یعنی گستراننده، مقدس، فروتن.

زمین نماد عشق است چون با فروتنی،

 تواضع و گذشت به همه عشق می‌ورزد.

 زشت و زیبا را به یک چشم می‌نگرد و

همه را چون مادری در دامان پر مهر خود

امان می‌دهد. به همین دلیل در فرهنگ

 باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد

عشق می‌پنداشتند. در هر ماه، یک بار،

 نام روز و ماه یکی می‌شده است که در

همان روز که نامش با نام ماه مقارن می‌شد،

 جشنی ترتیب می‌دادند متناسب با نام

 آن روز و ماه. مثلاً شانزدهمین روز هر

ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر،

 «مهرگان» لقب می‌گرفت.

 همین طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ

یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه

دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت،

 جشنی با همین عنوان می‌گرفتند.


سپندار مذگان جشن زمین و گرامی داشت

 عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا

می‌کردند. در این روز زنان به شوهران خود

با محبت هدیه می دادند. مردان نیز زنان و

 دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها

هدیه داده و از آنها اطاعت می‌کردند.

**********************************

ما نیز با ارج نهادن به روز عشاق ایرانی

آن را باشکوه جشن میگیریم و به یاد

می آوریم که همه ما زاده ایرانیم

نه ایتالیا/زاده سرزمین مهریم نه

زاده غرب///زاده خلیج همیشه پارسیم



 
comment نظرات ()